Roos Erdtsieck
Wat ik het allerbelangrijkste vind? Dat jij je veilig en vertrouwd voelt bij mij. Want vanuit veiligheid ontstaat verbinding, en vanuit verbinding ontstaat groei.
Ik ben oprecht nieuwsgierig naar wie jij bent – niet alleen naar je verhaal, maar ook naar wat jou beweegt, raakt en kracht geeft. Het is een voorrecht om een stukje met je mee te mogen lopen op die levensweg, dus om samen op te trekken. Of dat nu kort is, of juist voor een langere tijd: jij bepaalt het tempo.
Volgens cliënten ben ik een warm, blij en positief mens, iemand die écht luistert. Ik ben er niet alleen als het goed met je gaat, maar misschien nog wel meer op de momenten dat het wat zwaarder voelt. Wanneer het even moeilijk is, bied ik rust en nabijheid. En als het helpend is, kan ik ook duidelijk zijn – altijd met respect voor hoe jij je voelt en waar jij staat.
Mijn verhaal
Een leven vol liefde
In mijn leven ben ik gezegend met een lieve man, een prachtige dochter, dierbare familie en hechte, warme vriendschappen. We wonen en werken op een plek omringd door het groen – een rustige, natuurlijke omgeving die ruimte biedt voor bezinning en verbinding.
Al tientallen jaren doe ik mijn werk met plezier en toewijding. Waar ik ooit begon als persoonlijk begeleider en zorgcoach binnen de GHZ en GGZ, werk ik inmiddels als zelfstandige vanuit mijn praktijk aan huis.
Momenteel begeleid en coach ik mensen één-op-één, op een persoonlijke en betrokken manier. Mijn levensvisie is geworteld in het christelijk geloof, maar ik sta met een open hart en zonder oordeel tegenover iedere overtuiging – of het nu religieus, spiritueel of vrij van geloof is.
Een leven met verlies
Verlies is een wezenlijk onderdeel van mijn levensverhaal. Al op jonge leeftijd maakte ik het van dichtbij mee, en ook later in mijn leven werd ik ermee geconfronteerd op een diepe ingrijpende manier. Samen met mijn man verloor ik onze twee dochters, vlak na hun geboorte – verlies dat nauwelijks in woorden te vangen is.
Als kind leerde ik mezelf weinig ruimte te geven voor rouw, of voor het uitspreken van mijn behoeften. Ook later in mijn leven bleef dit een uitdaging. Het leidde uiteindelijk tot meerdere burn-outs. Hoewel mijn omgeving liefdevol reageerde, duurde het lang voordat er werkelijk herstel kon plaatsvinden – op een diepere laag.
Een leven vol betekenis
In de jaren die volgden leerde ik, en leer ik nog steeds, om te vertragen. Om stil te staan bij wat ik voel, denk en ook ervaar in mijn lichaam. Om aanwezig te zijn – bij mezelf, bij het moment, bij de ander. Steeds vaker lukt het om zonder oordeel te luisteren, met compassie en geduld. Dat opent de weg naar écht contact: eerlijk, zacht, menselijk. Met God, mezelf en de ander.
Wat ik hierdoor heb ontwikkeld – en koester – is mijn vermogen om te zien wat soms verborgen blijft. Ik zie vaak mogelijkheden waar een ander die niet (meer) ziet. Ik voel hoop, juist wanneer die voor iemand anders ver weg lijkt. En ik zie de mens, achter het gedrag. Het verhaal dat leeft onder de oppervlakte. Dat verhaal mag er zijn en verdient het te worden gehoord.
